دل در آﺗﺶ ﻏﻢ رﺧﺖ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻛﺮد
دﻳﺪه ﺳﻴﻞ ﺧﻮن ﺑﻪ داﻣﻨﻢ ﺑﺲ رواﻧﻪ ﻛﺮد
آﻓﺘﺎب ﻋﻤﺮ ﻣﻦ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﻣﺎﻫﻢ از اﻓﻖ ﭼﺮا ﺳﺮ ﺑﺮون ﻧﻜﺮد
ﻫﻴﭻ ﺻﺒﺢ دم ﻧﺸﺪ ﻓﻠﻖ ﭼﻮن ﺷﻔﻖ زﺧﻮن دل ﻣﺮا ﻟﺎﻟﻪ ﮔﻮن ﻧﻜﺮد
ز روی ﻣﻬﺖ ﺟﺎﻧﺎ ﭘﺮده ﺑﺮ ﮔﺸﺎ
در آﺳﻤﺎن ﻣﻪ را ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻧﻤﺎ
ﺑﻪ ﻣﺎه روﻳﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻛﻪ دل ﺑﻪ ﻣﻬﺮت ﭘﺎﻳﺒﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺮه ات ﺟﺎن ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻗﺴﻢ ﺑﻪ زﻧﺪ و ﭘﺎزﻧﺪ* ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ آﺗﺶ اﻓﻜﻨﺪ ﺧﺮاب روﻳﺖ ﻳﮏ ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﺎ ﻧﮕﺎرا ﺟﻤﺎل ﺧﻮد ﺑﻨﻤﺎ
ز رﻧﮓ و ﺑﻮﻳﺖ ﺧﺠﻞ ﻧﻤﺎ ﮔﻞ را
رو در ﻃﺮف ﭼﻤﻦ ﺑﻴﻦ /ﺒﻨﺸﺴﺘﻪ ﭼﻮ ﻣﻦ
دل ﺧﻮن ﺑﺲ ز ﻏﻤﻴﺎری ﻏﻨﭽﻪ دﻫﻦ
ﮔﻞ درﺧﺸﻨﺪه ﭼﻬﺮه ﺗﺎﺑﻨﺪه ﻏﻨﭽﻪ در ﺧﻨﺪه ﺑﻠﺒﻞ ﻧﻌﺮه زﻧﺎن
ﻫﺮ ﻛﻪ ﺟﻮﻳﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺑﻨﺪه دل دارد زﻧﺪه ﺑﺲ ﻛﻦ آه و ﻓﻐﺎن
ز ﺟﻮر ﻣﻪ روﻳﺎن ﺷﻜﻮه ﮔﺮ ﺳﺎزی
ﺑﻪ ﺷﺸﺪر ﻣﺤﻨﺖ ﻣﻬﺮه اﻧﺪازی
ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺎﻟﮏ دﺳﺖ ﺧﻮد ﺑﺎزی
ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺎﻟﮏ دﺳﺖ ﺧﻮد ﺑﺎزی
منبع