ﻣﻴﺎن ﺧﻴﻤﻪ ای ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ زﻳﻨﺐ ﻧﺎﻟﺎن
دو ﭼﺸﻤﺶ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺮ در دﻟﺶ در ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻴﺪان
دﻣﻰ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ و ﺻﻮت ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮ او ﻧﻤﻰ آﻳﺪ
ﺑﮕﻮش او ﻓﻘﻄ آﻳﺪ ﺻﺪای ﺷﻴﻌﻪ اﺳﺒﺎن
ﺻﺪای آه و اﻓﻐﺎن ﻳﺘﻴﻤﺎن ﺻﺒﺮ او ﺑﺮده
ﺑﻪ ﻛﻒ آﺑﻰ ﻧﺪارد از ﺑﺮای آن ﻫﻤﻪ ﻋﻄﺸﺎن
ز ﻓﺮﻳﺎد و ز اﻓﻐﺎن ﺣﺮم ﺷﺪ ﻣﺤﺸﺮی ﺑﺮﭘﺎ
وﻟﻰ زﻳﻨﺐ ﻛﻨﺪ اﺷﮏ ﺧﻮد از ﭼﺸﻢ ﺣﺮم ﭘﻨﻬﺎن
ﺑﻪ ﺧﻴﻤﻪ دﺧﺘﺮی ﻛﻮﭼﮏ ﺑﻮد ﺑﻰ ﺗﺎب ﺑﺎﺑﺎﻳﺶ
دﻤﺎدم ﮔﻴﺮد از ﻋﻤﻪ ﺳﺮاغ ﺑﺎب ﺧﻮد ﻧﺎﻟﺎن
ﻧﻤﻰ داﻧﺪ ﺳﺎﻟﺶ را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮ دﻫﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻛﻪ او ﺧﻮد ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ ﻛﻪ آﻳﺪ ﺧﺴﺮو ﺧﻮﺑﺎن
ﻣﻴﺎن ﺧﻴﻤﻪ ای دﻳﮕﺮ ﺷﻬﻴﺪان ﺧﻔﺘﻪ اﻧﺪ درﺧﻮن
ﻳﺘﻴﻤﺎن ﺣﺮم ﺑﺮن ﺑﻪ ﺧﻮن آﻏﺸﺘﮕﺎن ﻧﺎﻟﺎن
رﺒﺎب از داغ اﺻﻐﺮ اﺷﮏ رﻳﺰان و ﭘﺮﻳﺸﺎن اﺳﺖ
ﻟﺐ ﻋﻄﺸﺎن اﺻﻐﺮ كِﻰ ﺷﻮد از ﺧﺎﻃﺮش ﭘﻨﻬﺎن
ﭘُﺮ از اﻧﺪوه و واوﻳﻠﺎ ﻓﻀﺎی ﺧﻴﻤﻪ ﻫﺎ ﮔﺸﺘﻪ
وﻟﻰ زﻳﻨﺐ دﻟﺶ ﻓﻜﺮ ﺣﺴﻴﻦ و اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺪوان
زﻣﺎﻧﻰ اﻳﻨﭽﻨﻴﻦ ﺑﮕﺬﺷﺖ و ﺻﺒﺮ از دﺳﺖ زﻳﻨﺐ رﻓﺖ
ﮔﻬﻰ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻨﺸﺴﺘﻪ ﮔﻬﻰ اﻳﺴﺘﺎده و ﺣﻴﺮان
ﻧﻤﻰ داﻧﺴﺖ ﭼﺮا ﻗﻠﺒﺶ ﻃﻠﺎﻃﻢ ﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ دارد
ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻰ ﻟﺤﻈﻪ ای دﻳﮕﺮ رود از ﭘﻴﻜﺮ او ﺟﺎن
ﺑﺮون از ﺧﻴﻤﻪ ﮔﺮدﻳﺪ و ﺑﻪ ﺗﻠﻰ ﻣﺮﺗﻔع اﻳﺴﺘﺎد
وﺮا ﻳﮏ ﺻﺤﻨﻪ ﺟﺎﻧﺴﻮز ﺑﺮاﺑﺮ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن
ﻣﻴﺎن ﻗﺘﻠﮕﻪ ﺟﺴﻢ ﭘﺮ از ﭼﺎک ﺑﺮادر دﻳﺪ
ﻛﻪ از اﺳﺒﺶ ﻓﺮو اﻓﺘﺎده و در ﺧﺎک و ﺧﻮن ﻏﻠﻄﺎن
ﻓﻐﺎن از دل ﻛﺸﻴﺪ آن دم ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد ﻣﻰ دﻳﺪ
ﺑﺮوی ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺷﻤﺮ ﺑﻰ اﻳﻤﺎن
ﻧﻬﺎده ﺧﻨﺠﺮش ﺟﺎی دو ﻟﺒﻬﺎی رﺳﻮ اﻟﻠﻪ
ﻛﻨﺎر ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﺮﻳﺎن
ﺷﺘﺎﺑﺎن ﺳﻮی ﻣﻴﺪان ﺷﺪ ﭘﺮﻳﺸﺎن زﻳﻨﺐ ﻛﺒﺮی
زدی ﺑﺮ ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪی ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ از ﺳﻴﻨﻪ ﺳﻮزان
ﭼﻮ ﻣﻮﻟﺎ دﻳﺪه زﻳﻨﺐ را ﻛﻪ ﻋﺰم ﻣﻘﺘﻠﺶ ﻛﺮده
اﺷﺎرت ﻛﺮده ﺑﺮﮔﺮدد ﺑﻪ ﺧﻴﻤﻪ ﺧﻮاﻫﺮ ﻧﺎﻟﺎن
ﺑﻪ ﺧﻴﻤﻪ رﻓﺘﻪ زﻳﻨﺐ در ﭘﻰ ﻓﺮﻣﺎن ﺛﺎراﻟﻠﻪ
ﺗﻨﺶ ﺗﺎ ﺧﻴﻤﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ دﻟﺶ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه در ﻣﻴﺪان
ﻧﻔﺲ در ﺳﻴﻨﻪ ﻫﺎ ﺣﺒﺲ و ﺣﺮم ﻣﺒﻬﻮت زﻳﻨﺐ ﺷﺪ
ﻛﺴﻰ آﮔﻪ ﻧﺒﻮد از ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻬﻨﺖ كِﺶ دوران
ﺳﻜﻮﺗﻰ ﺳﺨﺖ و ﺟﺎن ﻓﺮﺳﺎ ﻛﻪ ﺑﺮ آن ﺧﻴﻤﻪ ﺣﺎﻛﻢ ﺑﻮد
ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ آه و ﻧﺎﻟﻪ ﻧﺴﻮان
ﻧﻤﻰ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﮔﻮﻳﺪ او ﻛﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭼﻪ ﻣﻰ دﻳﺪه
و ﻳﺎ ﭼﻮن وَﺮ دﻫﺪ ﺗﺴﻜﻴﻦ دل ﻏﻤﺪﻳﺪه آﻧﺎن
زﻣﻴﺪان اﺳﺐ ﺧﻮﻧﻴﻦ ﭼﻮن ﺑﻪ ﺧﻴﻤﻪ دﻳﺪه ﺗﺮ آﻣﺪ
ﺑﻪ ﻳﮏ دَﻢ ﮔﺸﺘﻪ آن ﻣﺮﻛﺐ ﻏﺮﻳﻖ ﺑﻮﺳﻪ ﻃﻔﻠﺎن
ﻧﮕﻮ زيﻦ ﮔﺸﺘﻪ ﺧﻮﻧﻦ يﺎل و ﻣﺠﺮوح اﺳﺖ و ﺑي ﺻﺎﺣﺐ زﻧﺪ
ﮔﻪ ﺑﺮ زﻣﻦ ﺳﺮ را ﺑﺮﺰد اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎن
ﻏﺒﺎري ﺳﺨﺖ ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ ﺳﺮ و يﺎل ﭘﺮ از ﺧﻮﻧﺶ
ﺳﻜﻨﻪ ﮔﻮﺪش ﺑﺎﺑﺎ ﻛﺠﺎ اﻓﺘﺎده در ﻣﺪان